Ilu przyjeżdża, skąd i ilu wraca

Osoby, które w ciągu roku zamieszkały w kraju Unii, przybywając spoza niego: do pracy, na studia, do rodziny, po azyl, a także obywatele Unii przenoszący się między państwami członkowskimi. To najszersza liczba i nie należy jej mylić z wnioskami o azyl, które są jej częścią.

Mapa barwi każdy kraj według liczby imigrantów na tysiąc mieszkańców, a nie według sumy: liczby bezwzględne pokazywałyby głównie, które kraje są duże. Kraje, które jeszcze nie opublikowały danych, są zakreskowane, a nie jasne.

Osoby, które złożyły pierwszy wniosek o azyl w jednym z 27 krajów Unii. Każdy punkt to suma za styczeń–czerwiec, te same miesiące dla wszystkich lat.

Porównanie jest przy równej liczbie miesięcy: gdyby dla lat minionych sumować dwanaście miesięcy, a dla roku bieżącego styczeń–czerwiec, ostatni punkt spadłby z powodów kalendarza, a nie liczby wniosków. Oś zaczyna się od zera.

Przekroczenia wykryte przez Frontex na granicach zewnętrznych Unii, w podziale na szlaki.

Dwa słupki to ten sam okres w dwóch różnych latach, w tej samej skali: porównują się ze sobą i ze wszystkimi innymi szlakami. Linia po prawej to przebieg tych samych miesięcy od 2015 roku, a każdy szlak ma własną skalę: mówi, czy ten szlak rośnie, czy maleje, a nie jak duży jest wobec pozostałych — to mówią słupki. Frontex liczy wykrycia, nie osoby: kto przekracza granicę kilka razy, liczony jest kilka razy.